Ανέβηκα στον Γιούχτα απόψε, χτες γιόρταζε το ένα κλίτος από το εκκλησάκι στην κορυφή του.
Κόσμος ελάχιστος, σποραδικά και μόνο αυτοκίνητα έρχονταν, οι επιβάτες άναβαν το κερί του κι έφευγαν ξανά.
Μου τράβηξε την προσοχή μια γυναίκα. Καθόταν αμίλητη μέσα στην εκκλησία, μπρος από εικόνισμα του Χριστού. Με μάτια κλειστά κρατούσε το κεφάλι της με το ένα χέρι λες και φοβόταν πως δεν θα άντεχε το βάρος του και με το άλλο ακουμπούσε σε μια καρέκλα.
Τί να την βασάνιζε; Πού να έψαχνε το λυτρωμό του αυτό το πλάσμα;
Έρχονται στιγμές που όλοι ψάχνουμε το θείο ίχνος μέσα μας.
Το έχουμε ανάγκη.
Ας ελπίσουμε να είναι εκεί και να μας περιμένει....
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.
Θα είναι πάντα εκεί και θα μας πειμένει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι ας νομίζουμε για το αντίθετο.
Χρόνια Πολλά!
Αυτό πιστεύω κι εγώ, μακάρι να είναι έτσι!
ΔιαγραφήΧρόνια πολλά κι απο μένα.