Χιροσίμα 6η Αυγούστου 1945

Μην γυρνάς τα μάτια σου αλλού.
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν μόνο φρικιαστικές εικόνες από τα Γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο πόλεμος δεν προκάλεσε πόνο μόνο σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Θυμήσου τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Συνειδητοποίησε πόσο σκληρός είναι ο άνθρωπος απέναντι στον άνθρωπο. Πάντα. Παντού.

Οι εξαιρετικά σκληρές αυτές φωτογραφίες, αποτυπώνουν την αλήθεια για το μέγεθος της καταστροφής από την ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα, μια μέρα σαν σήμερα στις 6 Αυγούστου του 1945.
Οι λήψεις έγιναν από έναν μέχρι σήμερα άγνωστο Ιάπωνα φωτογράφο, τα φίλμ δε, βρέθηκαν μεταξύ άλλων μετά το τέλος του πολέμου σε μια σπηλιά έξω από τη Χιροσίμα από τον Αμερικανό Robert L. Capp που υπηρετούσε στις δυνάμεις κατοχής της πόλης. (πηγή http://www.huffingtonpost.com/2008/05/03/unearthed-photos-reveal-h_n_99970.html)

Από τη μία "κούκλα", από την άλλη....

Δεν ξέρω πώς πρέπει να νοιώθω πλέον σαν κάτοικος αυτής της πόλης.

Ικανοποιημένος που η Πύλη Παντοκράτορα σε ένα χρόνο έγινε αγνώριστη και σώθηκε από την καταστροφή;

... ή κενός και απογοητευμένος που στο απεναντινό οικόπεδο κατεδαφίστηκε πριν απο μερικές μέρες ένα πανέμορφο κτίσμα που αν είχε συντηρηθεί κατάλληλα θα ήταν το κόσμημα της περιοχής;

Και για όσους δεν έτυχε να το παρατηρήσουν ποτέ, κάποιες φωτογραφίες τραβηγμένες φέτος τον Φεβρουάριο.

Και μην πει κανείς πως ήταν ετοιμόρροπο... Τόσα χρόνια που το θυμάμαι, δεν είδα να ασχολείται κάποιος με τη συντήρησή του...

Άντε, γκρεμίστε και το διπλανό γρήγορα, χαλάει την πρόσοψη...

"Υπήρχε μια πόλη, το Μεγάλο Κάστρο"

Μια όμορφη μέρα η σημερινή. Είναι γλυκειά η συγκυρία να γνωρίζεις ανθρώπους του πνεύματος που μοιράζουν απλόχερα κομμάτια του εαυτού τους για το κοινό καλό.

Η αγαπημένη μου φίλη Λιάνα Σταρίδα παρουσίασε σήμερα το νέο της βιβλίο "Υπήρχε μια πόλη, το Μεγάλο Κάστρο" στο κοινό της πόλης μας. Το πολύ προσεγμένο αυτό βιβλίο αποτελεί τον πρώτο από τους επτά τόμους ενός έργου της Λιάνας, μέσα από τις σελίδες του οποίου όπως λέει και η ίδια, ελπίζει οι νέοι της πόλης μας να μάθουν να αγαπάνε το Ηράκλειο όπως του αξίζει πραγματικά.

Η μέρα μας ξεκίνησε με ξενάγηση στο ιστορικό κέντρο της πόλης μας από την ίδια τη Λιάνα.

.. παρέα με δύο πολύ αγαπημένους μου ανθρώπους, την Κλαίρη και την Ελένη

 

...και ολοκληρώθηκε αργά το απόγευμα με την παρουσίαση του βιβλίου στην πύλη Βηθλεέμ των ενετικών τειχών.

Λιάνα σ'ευχαριστούμε πολύ για όλα!

Zωή...

Σχεδόν μεγαλώσαμε μαζί. Μικρότερη απο μένα στην ηλικία, αν και δεν το παραδέχτηκε ποτέ, πάντα επεδίωκε να βρίσκεται με μεγαλύτερους ανθρώπους.
Κατά ένα περίεργο, καρμικό θα έλεγα τρόπο, για παραπάνω από μία δεκαετία, πέφταμε διαρκώς ο ένας πάνω στον άλλο! Πάντα μια δύναμη "κρατούσε" τα πράγματα μέχρι εκεί, τίποτε περισσότερο... Ένα βλέμμα, μια κουβέντα, ένα γλυκό χαμόγελο.
Πάντα ένα κομμάτι μου ήταν ερωτευμένο μαζί της, ποτέ δεν της το είπα, έμεινε να πλανάται πάνω μας σαν ένα παιδικό παιχνίδι, μιας περιόδου της ζωής που και οι δύο προσπαθούσαμε, λανθασμένα, να ξορκίσουμε σαν κάτι κακό!

Τα χρόνια πέρασαν. Παντρεύτηκε κάποιον στην ηλικία μου, έμαθα πως οι γονείς της ποτέ δεν τον συμπάθησαν, ακόμα πως κι εκείνη είχε διαρκώς προβλήματα, δεν περνούσε καλά μου έλεγαν οι γνωστοί μας. Στο μεταξύ είχαμε χάσει επαφή... Τα νέα της πάντως δεν σταμάτησαν να με βρίσκουν.

Τη συνάντησα πέρισυ λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος. Μου φάνηκε διαφορετική, αδύναμη. Κάτι την απασχολούσε μου είπε, έκανε εξετάσεις να δει τί φταίει.

Φέτος έμαθα πως οι εξετάσεις της δεν ήταν καθόλου καλές, αντιμετώπιζε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας. Λυπήθηκα, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, δεν είμαι από εκείνους που έχουν τη δύναμη να συμπαρασταθούν.

Τη συνάντησα χτες το πρωί. Διέσχιζε το δρόμο στο κέντρο της πόλης. Αγέρωχη, δυναμική, πανέμορφη, με ένα κόκκινο μαντήλι τυλισμένο στο κεφάλι της...  Την ξέρω, δεν πρόκειται να το βάλει ποτέ κάτω, θα το ξεπεράσει...

Πέρασαν χρόνια απο τότε που τη συνάντησα πρώτη φορά στο γυμνάσιο του Κατσαμπά, εκεί στην πίσω αυλή, δώδεκα χρονών πρέπει να ήταν εκείνο το φθινοπωρινό πρωί που ο Ήλιος έλαμπε πάνω στα κατάξανθα μαλλιά της...

Για την Αμαλία...

Έχω την ίδια απορία με πέρισυ τέτοια μέρα...

Άραγε θυμάται κανείς σήμερα την Αμαλία;

http://fakellaki.blogspot.com/
http://amaliasday.blogspot.com/

71 χρόνια από τη Μάχη της Κρήτης...

Η λήθη καταπίνει χωρίς έλεος την ιστορία του τόπου μας. Οι αγώνες ξεχάστηκαν, οι νεκροί λησμονήθηκαν κι ο πόνος έγινε ανάμνηση και ιστορίες με αλεξίπτωτα, μαγκούρες και παλιά τουφέκια στα χείλη των παλιών ανθρώπων...
Σιγά - σιγά φεύγουν οι παλιοί και η Μάχη της Κρήτης κατάντησε απομεινάρι του βιβλίου της ιστορίας, οι τελευταίες σελίδες που ποτέ οι μαθητές δεν διάβασαν, οι περισσότεροι καθηγητές δεν είχαν ποτέ την ευαισθησία να αγγίξουν.
Κι όμως, η ιστορία δεν ξαναγράφεται και αρκεί μια βόλτα στο συμμαχικό νεκροταφείο της Σούδας για να το καταλάβει κανείς.
Νέα παιδιά, αμούστακα πρέπει να ήταν ακόμα, άφησαν τη ζωή τους σε τόπο άγνωστο, μακριά από την πατρίδα τους, ίσως ενθουσιασμένα βλέποντας τους ντόπιους να αμύνονται στην κυριολεξία με χέρια και με πόδια για τα σπίτια και τις οικογένειές τους!
Αυτά τα παιδιά έμειναν για πάντα εδώ... κι η Κρήτη τ' αγκάλιασε για να τα ευχαριστήσει σαν  να 'ταν η πραγματική τους μάνα!

Ταξίδια με το νου...