Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Άγιο χώμα...

"...Σφίγγω ήσυχα, πομονετικά, ένα σβώλο κρητικό χώμα στη φούχτα μου. Το κρατούσα το χώμα ετούτο πάντα μαζί μου, σε όλες μου τις περιπλανήσες και στις μεγάλες μου αγωνίες το 'σφιγγα μέσα στη φούχτα μου κι έπαιρνα δύναμη, δύναμη μεγάλη, σα να ΄σφιγγα το χέρι φίλου αγαπημένου. Μα τώρα που βασίλεψε ο ήλιος και το μεροκάματο τέλεψε, τί να την κάνω τη δύναμη; Δεν την έχω ανάγκη πια, κρατώ το χώμα ετούτο της Κρήτης και το σφίγγω με άφραστη γλύκα, τρυφεράδα κι ευγνωμοσύνη, σαν να σφίγγω μέσα στη φούχτα μου μου και να αποχαιρετώ το στήθος γυναίκας αγαπημένης. Αυτό ήμουν αιώνια, αυτό θα 'μαι αιώνια, πέρασε αστραπή η στιγμή που στροβιλίστηκες, άγριο χώμα της Κρήτης κι έγινες αγωνιζόμενος άνθρωπος..."


 ".... Έκλεισα τα μάτια. Κρατούσα πάντα στη φούχτα το σβώλο το χώμα της Κρήτης κι ο ύπνος με πήρε. Ο ύπνος με πήρε και είδα όνειρο: Ξημέρωνε, λέει, ζυγαριάζουνταν από πάνω μου ο Αυγερινός, έτρεμα, έλεγα τώρα θα πέσει κι έτρεχα, έτρεχα μέσα στα έρημα άνυδρα βουνά, ολομόναχος. Πέρα στην ανατολή πρόβαλε ο ήλιος. Δεν ήταν ο ήλιος, ήταν ένα προύτζινο ταψί γεμάτο κάρβουνα αναμμένα. Ο αέρας χοχλάκιζε. Κάπου κάπου μια σταχτιά πετροπέρδικα πετούσε από το βράχο, χτυπούσε τα φτερά της και κακάριζε, χαχάριζε και με περγελούσε. Ένα κοράκι, σ' ένα αναγύρισμα του βουνού, τινάχτηκε ως με είδε. Σίγουρα θα με περίμενε και με πήρε ξωπίσω σκώντας στα γέλια. Θύμωσα, έσκυψα, πήρα μια πέτρα να του την πετάξω μα το κοράκι είχε αλλάξει κορμί, είχε γίνει ένα γεροντάκι και μου χαμογελούσε..."
Νίκος Καζαντζάκης "Αναφορά στον Γκρέκο"

Μεγάλε δάσκαλε, είχα ξεχάσει πόσο με συνεπαίρνει η πένα σου και το ανακαλύπτω ξανά διαβάζοντας, επιτέλους, την "Αναφορά" σου στον παππούλη και τον δυο μας, τον Γκρέκο.
Κάθε λέξη και μια εικόνα που ξετυλίγεται μπροστά μου, σε κάθε πρόταση λες και ακούω τη φωνή σου δάσκαλε να μου υπαγορεύει το κείμενο που διαβάζω. Σε κάθε κεφάλαιο τα μάτια σου γίνονται δικά μου, οι αισθήσεις μου λες και γίνονται ένα με τις δικές σου κι αγγίζω ό,τι αγγίζεις και ακούω ό,τι ακούς και νοιώθω όπως νοιώθεις, είναι τυχαίο δάσκαλε που δεν μου συμβαίνει αυτό ο,τιδήποτε άλλο κι αν διαβάσω;


Creative Commons License 
Η παραπάνω φωτογραφία και το κείμενο χορηγούνται  με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Εγκατάλειψη στην παραλία των Γουρνών...

Ορισμένα πράγματα δεν μπορεί να τα χωρέσει ο νούς του ανθρώπου όσο κι αν προσπαθήσει.
Όλοι έχουμε δει τα εγκαταλελειμένα κτίρια δίπλα στο Ενυδρείο Κρήτης στην παλιά αμερικανική βάση των Γουρνών, όμως όποιος πλησιάσει από κοντά είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην εξοργιστεί!
Σκουπίδια παντού, κάποιοι ξήλωσαν μέρος του ξύλινου πατώματος προκειμένου να κάνουν barbeque, εγκατάλειψη, εγκατάλειψη, εγκατάλειψη...
Είναι εξοργιστικό, δεν έχω ιδέα σε ποιόν ανήκει όλο αυτό όμως ξοδεύτηκαν χρήματα για την κατασκευή του και τώρα σαπίζει έρμαιο της θάλασσας και της αδιαφορίας όλων μας...

Σιχαίνομαι να τραβάω τέτοιες φωτογραφίες....










Κρίμα... Αυτό το μέρος θα μπορούσε να είναι πανέμορφο....


Creative Commons License 
Οι παραπάνω φωτογραφίες και το κείμενο χορηγούνται  με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Ακκακαλλίδα

Ήταν από τις περιπτώσεις που το σκηνικό της στιγμής, το στήνει για ώρες προσεκτικά η ζωή, λες και θέλει να μας δώσει ενδιαφέρον, να μας ξυπνήσει από την καθημερινότητα...
Κυριακή μεσημέρι στην παραλία, τα μάτια μου κολλημένα στον επίλογο του εξαιρετικού βιβλίου "Η καθημερινή ζωή στη Μινωική Κρήτη" του Paul Faure, ένα σπουδαίο σύγγραμμα που όλοι όσοι κατάγονται από την Κρήτη οφείλουν να διαβάσουν έστω μια φορά στη ζωή τους.
Αναφέρει λοιπόν ο συγγραφέας: "...Το πραγματικό σύμβολο του νησιού είναι, κατά τα φαινόμενα, αυτό που οι καλλιτέχνες του Μίνωα ζωγράφιζαν με τόση αγάπη στους τοίχους και στα αγγεία τους, αυτό το φυτό με τον βολβό που ξαναγεννιέται αδιάκοπα και που η κρητική ευλάβεια μετέβαλε σε νεαρή θεά, την  Ακκακαλλίδα, τον άσπρο νάρκισσο της άμμου...".
Το μυαλό μου πηγαίνει αμέσως στο άσπρο κρινάκι που ανθίζει στις παραλίες και μετά... το σοκ! Γυρίζω το κεφάλι μου λιγάκι προς τα δεξιά και ανάμεσα από ξύλα, τσιμέντο, ομπρέλες και ξαπλώστες με ενοχλητικούς τουρίστες, βλέπω την παρακάτω εικόνα:

Αυτή είναι η "νεοελληνική" μοίρα που επιφύλλασε ο χρόνος στο πανέμορφο άνθος που πήρε το όνομά του από την κόρη του ίδιου του Μίνωα...
Τίποτε άλλο... μόνο οι στίχοι του Γκάτσου μπορούν να περιγράψουν τη μίζερη εποχή για την οποία είμαστε όλοι υπεύθυνοι...

"..Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς..."



Creative Commons License 
Η παραπάνω φωτογραφία και το κείμενο χορηγούνται  με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

25η Αυγούστου

Μεγάλη γιορτή για το Ηράκλειο σήμερα κι ας μην γιορτάζεται με την λαμπρότητα που της πρέπει.
Σαν σήμερα το 1898 ξεκίνησε η σφαγή του ντόπιου πληθυσμού από το τουρκικό στοιχείο, γεγονός που στάθηκε ουσιαστικά η αφορμή για να απελευθερωθεί η πόλη και ολόκληρο το νησί λίγα χρόνια αργότερα.
Στο blog της καλής φίλης Ελένης Μπετεινάκη (http://zhtunteanagnostes.blogspot.gr/2012/08/25-1898.html?spref=fb) διάβασα πριν λίγο ένα κείμενο από την "Αναφορά στο Γκρέκο" του Νίκου Καζαντάκη που περιγράφει τα γεγονότα εκείνης της μέρας με συγκλονιστικό τρόπο.

"... Καθόμασταν διπλομανταλωμένοι μέσα στο σπίτι, ο ένας κολλημένος με τον άλλο, η μάνα μου, η αδερφή μου κι εγώ. Γροικούσαμε να περνούν απόξω από την πόρτα μας ξεφρενιασμένοι οι Τούρκοι, να βλαστημούν, να φοβερίζουν, να σπάζουν τις πόρτες και να σφάζουν τους χριστιανούς. Ακούγαμε τις φωνές και το ρόχο των λαβωμένων, τα σκυλιά που γαύγιζαν και μια βουή στον αέρα, σα να γίνουνταν σεισμός. Ο κύρης, πίσω από την πόρτα, με γεμάτο το ντουφέκι, περίμενε, κρατούσε, θυμούμαι, μια μακρουλή πέτρα, “ακόνι” το’λεγε κι ακόνιζε ένα μακρύ μαυρομάνικο μαχαίρι. Περιμέναμε. Μας είχε πει: “Αν σπάσουν την πόρτα οι Τούρκοι και μπούνε μέσα, θα σας σφάξω πρώτα, να μην πέσετε στα χέρια τους”. Κι ήμασταν σύμφωνοι όλοι, η μάνα μου, η αδερφή μου κι εγώ, και περιμέναμε…

Ετσι πέρασε η νύχτα, ξημέρωσε, έπεσε η βουή, ο θάνατος αλάργαρε. Ανοίξαμε με προσοχή την πόρτα, προβάλαμε έξω το κεφάλι, μερικές γειτόνισσες είχαν κρυφανοίξει δειλά το παράθυρο, κι ερευνούσαν το δρόμο…

- Μάνα, ρώτησα, έφυγε η σφαγή;

Η μάνα τρόμαξε.

- Σώπα, μου αποκρίθηκε, σώπα παιδί μου, μη μελετάς τ’όνομά της! Μπορεί να σε ακούσει και να ξαναγυρίσει.

Εγραψα τη λέξη “σφαγή”, και σηκώθηκε η τρίχα μου, γιατί η λέξη αυτή, τότε που ήμουν παιδί, δεν ήταν πέντε γράμματα της αλφαβήτας, κολλημένα το ένα πλάι στο άλλο, ήταν βουή μεγάλη, και πόδια που κλωτσούσαν τις πόρτες, και πρόσωπα φριχτά, που κρατούσαν ανάμεσα στα δόντια τους ένα μαχαίρι, κι ολούθε στη γειτονιά γυναίκες που σκλήριζαν κι άντρες που πίσω από τις πόρτες, γονατιστοί, γέμιζαν το ντουφέκι. Και μερικές άλλες λέξεις, για μας που ζούσαμε παιδιά την εποχή εκείνη στην Κρήτη, στάζουν αίμα πολύ, και δάκρυο, κι απάνω τους είναι σταυρωμένος αλάκερος λαός, οι λέξες: ελευτερία, Αι Μηνάς, Χριστός, επανάσταση…".




Σκίτσο εποχής που αναπαριστά την εκτέλεση των πρωταιτίων

Η καταστροφή

Ο τόπος από όπου ξεκίνησαν όλα


Οι εφημερίδες της εποχής

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2013

Το θείο μέσα μας...


Ανέβηκα στον Γιούχτα απόψε, χτες γιόρταζε το ένα κλίτος από το εκκλησάκι στην κορυφή του.
Κόσμος ελάχιστος, σποραδικά και μόνο αυτοκίνητα έρχονταν, οι επιβάτες άναβαν το κερί του κι έφευγαν ξανά.
Μου τράβηξε την προσοχή μια γυναίκα. Καθόταν αμίλητη μέσα στην εκκλησία, μπρος από εικόνισμα του Χριστού. Με μάτια κλειστά κρατούσε το κεφάλι της με το ένα χέρι λες και φοβόταν πως δεν θα άντεχε το βάρος του και με το άλλο ακουμπούσε σε μια καρέκλα.
Τί να την βασάνιζε; Πού να έψαχνε το λυτρωμό του αυτό το πλάσμα;
Έρχονται στιγμές που όλοι ψάχνουμε το θείο ίχνος μέσα μας.
Το έχουμε ανάγκη.
Ας ελπίσουμε να είναι εκεί και να μας περιμένει....



Creative Commons License 
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται  με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Χιροσίμα 6 Αυγούστου 1945

Φοβάσαι να κοιτάξεις;
Σιχαίνεσαι;
Φοβάσαι μην χαλάσει η διάθεσή σου;
Κι όμως, εσύ είσαι υπεύθυνος, εσύ κι εγώ και κανείς άλλος που βασίσαμε τη ζωή μας στην αντιπαράθεση, στην έχθρα και στον πόλεμο.
Καλά, καλά, μην φωνάζεις, εμείς είμαστε ειρηνιστές, δεν μας αρέσει η βία... Έχεις δίκιο.
Τότε γιατί;
Γιατί, μου λες;
Γιατί επιτρέπουμε να παίζουν με το μέλλον τον παιδιών μας; Γιατί δεν προσπαθούμε για ένα καλύτερο αύριο; Υπάρχει κανείς που να μπορεί να σε διαβεβαιώσει πως δεν θα υπάρξει πόλεμος ξανά στο μέλλον; Πως, δεν θα υπάρξει κι άλλη Χιροσίμα κι άλλο Ναγκασάκι κι άλλος πόνος;
Μην βιάζεσαι να απαντήσεις πως δεν πρόκειται να επιτρέψεις κάτι τέτοιο...
Δεν θέλω να σου χαλάσω τον ύπνο, όμως.... φτάνει απλά μια μελετημένη δικαιολογία και θα συνενέσεις...  Τότε "αντάλλαγμα" για να μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος μετά από τόσες δεκάδες χιλιάδες ψυχές που χάθηκαν σε μια στιγμή, ήταν το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου... Είσαι σίγουρος πως δεν θα σκεφτείς κάποια δικαιολογία αν χρειαστεί;

www.photo-finish.ru

blog.daum.net

french.ruvr.ru

hellsbelle84.wordpress.com

kartesios.com

kootation.com

national-pride.org

pepetoideas.blogspot.com

why-do-children-steal.blogspot.com

ww2db.com

www.cyprusmania.net

www.tempi.it

www.massimolizzi.it

www.taringa.net
Γύρνα πλευρό, πέσε να κοιμηθείς ξανά... Όταν ήμουν παιδί τη μέρα αυτή η κρατική τηλεόραση έκανε πάντα μακροσκελή αφιερώματα στη ρίψη της ατομικής βόμβας. Έτσι έμαθα κι εγώ, τώρα δεν πρόκειται κανείς να ασχοληθεί, απλούστατα γιατί κανένας δεν ενδιαφέρεται. Ενδιαφερόμαστε όλοι για τους φόρους, τα χαράτσια, την εφορία, που μας πήραν τη "Μερσεντέ", που δεν έχουμε λεφτά να πάμε γαμήλιο ταξίδι στο Πουκέτ και άλλα τέτοια....
Γι' αυτό σου λέω, συνέχισε τον ύπνο σου, δεν πρόκειται κανείς να τον ταράξει...

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

Θλίψη...



Σήμερα έφυγε από κοντά μας ένας καλός άνθρωπος, ένας όμορφος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που αγαπούσε τη ζωή.
Όσοι τον γνώρισαν είχαν τη χαρά να διαπιστώσουν τα γραφώμενά μου.
Όσοι τον είχαν κάνει παρέα δεν θα ξεχάσουν ποτέ τις ατέλειωτες ιστορίες του που δεν ήταν προϊόν μυθοπλασίας, αλλά προέρχονταν από τις εμπειρίες που αποκόμισε στη δύσκολη, γεμάτη εμπόδια αλλά και χαρές ζωή του.
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, πόσο μάλλον όταν μερικές μόνο λέξεις καλούνται να περιγράψουν έναν άνθρωπο σαν τον κύριο Γιώργο.
Είμαι σίγουρος πως ήδη θα έχει... στρώσει το παρεάκι του εκεί πάνω, θα πίνει τις τσικουδίες του, θα λέει τις ιστορίες του για τα.. εγκόσμια και θα μας κοιτάζει με χαμόγελο πλατύ και μάτια δακρυσμένα, παρέα με τα φιλαράκια του!
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει...

 ΥΓ: Η φωτογραφία είναι από ορειχάλκινο άγαλμα στο αρχαιολογικό μουσείο Ηρακλείου. Απεικονίζει άνδρα με τη θλίψη από το χαμό αγαπημένου προσώπου σχηματισμένη στο πρόσωπο.


Creative Commons License 
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται  με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Κυριακή, 4 Αυγούστου 2013

Λαξευτοί τάφοι στον Πρινιά

Καμιά φορά λες και συνωμοτεί το σύμπαν για να φτάσει κάτι τόσο μοναδικό μπροστά μας!
Ας είναι καλά οι εργασίες για τον βιολογικό καθαρισμό της Αγίας Βαρβάρας, την Πέμπτη 1/8 επιστρέφοντας από τον Ζαρό βρέθηκα να κατευθύνομαι μέσω Πρινιά και Άνω Ασιτών στο Ηράκλειο, διασχίζοντας έναν δρόμο που πολύ δύσκολα θα βρισκόμουν για οποιονδήποτε άλλο λόγο.
Σε μια στροφή του δρόμου στα μισά περίπου της διαδρομής, αντίκρυσα δύο λαξευτούς σε πωρόλιθο τάφους δίπλα ακριβώς στο οδόστρωμα με τρία εντυπωσιακά αρκοσόλια ο καθένας, πρακτικά εγκαταλελειμένους, χωρίς καμία προφύλαξη, χωρίς καμία σήμανση...
Φυσικά, δεν έχασα την ευκαιρία!










Ομολογώ πάντως πως με ενόχλησε αφάνταστα η εγκατάλειψη, στο κάτω-κάτω ο χώρος είναι ιερός και δεν επιτρέπεται να είναι αφύλακτος, γεμάτος σκουπίδια και με ίχνη φωτίας στο εσωτερικό του.
Άλλο τόσο με ενόχλησε που δεν βρήκα την παραμικρή πληροφορία στο διαδίκτυο, ενδεχομένως ο παρακείμενος αρχαιολογικός χώρος του Πρινιά να παίρνει τη μερίδα του λέοντος της προσοχής τόσο των περαστικών, όσο και αυτών που θα έπρεπε να έχουν ασχοληθεί...




Creative Commons License 
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται  με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.